Org events are fast approaching. Deadlines. Funds. Phone calls. Fax tones. I must mingle with these stuff for the rest of my academic year. Honestly, it's fun, but on the rear side, it's tough.
Pick up a stone and throw it to my face.
Smash me using Goliath's mace.
You can do whatever you want, just give me sponsorship grace.
Goodluck Mr. VP.
Tuesday, June 27, 2006
Friday, June 23, 2006
14 - Feather Schedule
I love this sem. Magaan ang schedule ko. 6 units (2 classes) bawat araw. Sa Wednesday may 3 units. I could have asked for a 4-day schedule pero kuntento na ako. At least I can find time for my External Affairs chorvah chenezzes (takte..nakakabakla naman yung word). Hindi rin masyadong pressured and I can easily keep track of my daily activities.
13 - Movie Eval on Poseidon
Mga isang buwan na ata ang lumipas nang mapanood ko ang Poseidon. I was expecting a love story (sadly), but for good’s sake pampatalon ng puso pala ang movie. Hindi naman sa talagang nadala ako sa action-slash-suspense-adventure theme ng palabas. Pero mas nangibabaw ang nasabing kategorya kaysa sa “love theme”. Mabuti naman. Medyo bumenta na kasi ang love story sa isang bangkang malaki. Sa pagkakaalala ko dalawang VHS tapes pa ang kinailangan sa palabas na yun, katumbas ay tatlong CD’s.
Tuesday, June 20, 2006
12 - Half-life (Best PC Game Ever - PC Gamer)
Have you played Half-life?
The main character of this highly-featured game is Gordon Freeman. A field scientist of the Black Mesa Research Facility. The research center consists of a large group of scientists dealing with anomalous materials. They successfully made a portal connecting our world to Planet Xen, a low gravity planet that's made up of floating rocks and other debris. Home of the aliens.
The whole flow of the game focuses on freeman's struggle for survival inside the wrecked Black Mesa Research Facility. Some of his ventures include crawling through vents, climbing steel ladders, avoiding toxic materials, beating up alien asses, and banging with the troops sent out by the government to kill him.
One exciting feature of Half-life is the way its levels are laid. You just don't sit back and pile up your alien kills. The whole game is filled with puzzles that will make your head spin. But don't worry, go to www.planethalflife.com for level walkthroughs. But I suggest you to try to figure out the puzzles on your own. Brain exercise.
Another thing, while in the game, you may communicate with the other scientists and the security guards for clues. Or perhaps you could use them as bullet catchers, just order them to follow you.
Half-life has two major mods. These mods focus on two different character point of views, both in the same situation as with the original one. These are bought as separate game items.
1. Opposing Force - You are Col. Shepard, one of the government troops sent out to kill Freeman. Best weaponry. Of course! You are a soldier in this mod.
2. Blue Shift - You are Barney Calhoun, the lovable security guard of the Black Mesa facility. Shortest of the three. Weakest ending, but full of puzzles.
These two mods give as much excitement as the original game, but totally different plots and levels.
I suggest you grab a copy of Half-life (plus the mods). And after you are done playing the game(s), check the new and improved Half-life 2. Out in stores now.
The main character of this highly-featured game is Gordon Freeman. A field scientist of the Black Mesa Research Facility. The research center consists of a large group of scientists dealing with anomalous materials. They successfully made a portal connecting our world to Planet Xen, a low gravity planet that's made up of floating rocks and other debris. Home of the aliens.
The whole flow of the game focuses on freeman's struggle for survival inside the wrecked Black Mesa Research Facility. Some of his ventures include crawling through vents, climbing steel ladders, avoiding toxic materials, beating up alien asses, and banging with the troops sent out by the government to kill him.
One exciting feature of Half-life is the way its levels are laid. You just don't sit back and pile up your alien kills. The whole game is filled with puzzles that will make your head spin. But don't worry, go to www.planethalflife.com for level walkthroughs. But I suggest you to try to figure out the puzzles on your own. Brain exercise.
Another thing, while in the game, you may communicate with the other scientists and the security guards for clues. Or perhaps you could use them as bullet catchers, just order them to follow you.
Half-life has two major mods. These mods focus on two different character point of views, both in the same situation as with the original one. These are bought as separate game items.
1. Opposing Force - You are Col. Shepard, one of the government troops sent out to kill Freeman. Best weaponry. Of course! You are a soldier in this mod.
2. Blue Shift - You are Barney Calhoun, the lovable security guard of the Black Mesa facility. Shortest of the three. Weakest ending, but full of puzzles.
These two mods give as much excitement as the original game, but totally different plots and levels.
I suggest you grab a copy of Half-life (plus the mods). And after you are done playing the game(s), check the new and improved Half-life 2. Out in stores now.
11 - Randoms in a Blackhole Two
I know there is a scientific explanation for this, but I just want to ask this stupid question:
Why can't we grow pimples on our tongues? Hmm.. perhaps one reason is that astringents are poisonous. Who cares?
Why is it that when we close our eyes, black is the dominant color we see. I hope someone invents a light bulb that can be attached underneath our eyelids.
Speaking of inventions. What is the best invention ever made?
The telephone? Is it the television? Or perhaps the computer? How about blogs? Or tissue papers? Can't you imagine? Almost everything around us are just plain inventions! Almost every stuff we use. Every stuff people nowadays desire the most. (cars, cellphones, laptops) Can't they set their eyes on the natural things?
Girl talking to her mom: "Mama, can you give me water as my birthday present? Or air maybe..." (sounds good eh? nah...)
Who invented the word "invention"? How is he or she able to determine that a certain invention is called an invention? Let me invent an answer for you. "You are full of crap!"
THE END
Why can't we grow pimples on our tongues? Hmm.. perhaps one reason is that astringents are poisonous. Who cares?
Why is it that when we close our eyes, black is the dominant color we see. I hope someone invents a light bulb that can be attached underneath our eyelids.
Speaking of inventions. What is the best invention ever made?
The telephone? Is it the television? Or perhaps the computer? How about blogs? Or tissue papers? Can't you imagine? Almost everything around us are just plain inventions! Almost every stuff we use. Every stuff people nowadays desire the most. (cars, cellphones, laptops) Can't they set their eyes on the natural things?
Girl talking to her mom: "Mama, can you give me water as my birthday present? Or air maybe..." (sounds good eh? nah...)
Who invented the word "invention"? How is he or she able to determine that a certain invention is called an invention? Let me invent an answer for you. "You are full of crap!"
THE END
10 - Internet Junkie
Here are some of the sites that I visit almost everyday:
1. blogger.com - I update my blog, though I don't post everyday.
2. download.com - Download junkie too. But after experiencing fatal crashes due to Registry Mechanic, my download frequency decreased.
3. wwe.com - Busy sched, no time to watch. I just check updates and news here.
4. INQ7.net - News.
5. pinkurinal.blogspot.com - My girlfriend's blog.
6. w3schools.com - for programming and design tutorials.
I intend to search for more fat sites. Can you hand me some?
1. blogger.com - I update my blog, though I don't post everyday.
2. download.com - Download junkie too. But after experiencing fatal crashes due to Registry Mechanic, my download frequency decreased.
3. wwe.com - Busy sched, no time to watch. I just check updates and news here.
4. INQ7.net - News.
5. pinkurinal.blogspot.com - My girlfriend's blog.
6. w3schools.com - for programming and design tutorials.
I intend to search for more fat sites. Can you hand me some?
9 - Libre Article
Here's an article that I got from Libre, I thought It was some sort of a groundbreaking news, but hell, no:
Si Vanessa, first-time mother pero lima agad ang anak niya. Nang malaman niyang lima ang magiging anak niya, maaga siyang dinala sa ospital upang paghandaan ang delikadong operasyon. Sa kabutihang palad, naisilang nang maayos at walang kumplikasyon ang mga bata. Ngayon panay malulusog sila at sa piling ng kanilang ina.
Ang limang sanggol, na binansagang "First Five", ay patuloy na inoobserbahan sa kabila ng kanilang mabuting kalagayan. Hindi pa rin makalimutan ng ina ang mahigit isang araw na paghihirap sa panganganak. Pero, kahit anong hirap ang dinaan ng pagsilang ng mga bata, mas mahihirapan si Vanessa sa paglaki nila. Balang araw, sabay-sabay silang papasok sa iskwela at sabay-sabay din ang lahat ng gastos.
Buti na lang, may maaasahang tulong kaibigan mula sa Personal Loan ng HSBC.
Kahit ilan ang pinapaaral, kaya sa Personal Loan ng HSBC. Tuwing enrollment, 'di lang kasi tuition ang kailangang bayaran. May uniforms, textbooks, notebooks, at kung anu-ano pang kailangang bilhin. Lahat ng ito kayang-kaya dahil makakahiram ka ng mula Php30,000 hanggang Php500,000. Makukuha mo pa ito sa presyong kaibigan dahil 1.32% lang ang add-on interest rate nito.
May dagdag pang tulong kaibigan ang Personal Loan dahil walang kailangang collatera. At sa bilis ng pag-process nito, maaaring ma-approve ang loan mo sa loob lang ng limang araw. Lumapit lang sa pinakamalapit na HSBC branch at i-submit ang application form at mga document requirements.
Pagdating sa tuition, o sa anumang pinapangarap mo, kumuha ka ng tulong kaibigan sa presyong kaibigan - mag Personal Loan mula sa HSBC.
Para sa karagdagang impormasyon sa Personal Loan, tumawag na sa (02) 840-0990.
Si Vanessa, first-time mother pero lima agad ang anak niya. Nang malaman niyang lima ang magiging anak niya, maaga siyang dinala sa ospital upang paghandaan ang delikadong operasyon. Sa kabutihang palad, naisilang nang maayos at walang kumplikasyon ang mga bata. Ngayon panay malulusog sila at sa piling ng kanilang ina.
Ang limang sanggol, na binansagang "First Five", ay patuloy na inoobserbahan sa kabila ng kanilang mabuting kalagayan. Hindi pa rin makalimutan ng ina ang mahigit isang araw na paghihirap sa panganganak. Pero, kahit anong hirap ang dinaan ng pagsilang ng mga bata, mas mahihirapan si Vanessa sa paglaki nila. Balang araw, sabay-sabay silang papasok sa iskwela at sabay-sabay din ang lahat ng gastos.
Buti na lang, may maaasahang tulong kaibigan mula sa Personal Loan ng HSBC.
Kahit ilan ang pinapaaral, kaya sa Personal Loan ng HSBC. Tuwing enrollment, 'di lang kasi tuition ang kailangang bayaran. May uniforms, textbooks, notebooks, at kung anu-ano pang kailangang bilhin. Lahat ng ito kayang-kaya dahil makakahiram ka ng mula Php30,000 hanggang Php500,000. Makukuha mo pa ito sa presyong kaibigan dahil 1.32% lang ang add-on interest rate nito.
May dagdag pang tulong kaibigan ang Personal Loan dahil walang kailangang collatera. At sa bilis ng pag-process nito, maaaring ma-approve ang loan mo sa loob lang ng limang araw. Lumapit lang sa pinakamalapit na HSBC branch at i-submit ang application form at mga document requirements.
Pagdating sa tuition, o sa anumang pinapangarap mo, kumuha ka ng tulong kaibigan sa presyong kaibigan - mag Personal Loan mula sa HSBC.
Para sa karagdagang impormasyon sa Personal Loan, tumawag na sa (02) 840-0990.
8 - Kamuning Incident
Grabe. Ang bobo ko talaga.
3rd year high school ako. (As I remember) Niyaya ako ng dalawa kong pinsan na maglaro sa PC shop. Mga 6:30 ng gabi. Nagbihis agad ako ng shorts. I mean, nagpalit. Baka kasi isipin mo naka-brief lang ako.
Da Bar ang pangalan ng PC Shop. Actually, wala na siya ngayon. Buwag na. Pero pag dumadaan ako dun, nandoon pa rin yung sign. Siguro nalugi. Wala kasi masyadong customers. May nakita pa kaming isang binatang papunta rin dun. Sinabayan na namin. Hindi ko na maalala name niya. Rosalie ata. Or Amparo. Basta binatang mga 13 years old siguro. Ayan apat na kami. Uso pa man din noon ang Counter-strike. Kaya naman 2v2 na kami. Mga addict kami sa Counter. Kaya umabot ng 600 'tong grado ng salamin ko. Nerd-looking tuloy.
Papasok na sana kami sa Da Bar pero may tumawag sa isa kong pinsan. Pangalanan na lamang natin siyang Bogart. Kung ayaw niyo ng Bogart, Anna na lang. Sige Bogart na lang.
Bogart: "Psst, taba." (tinutukoy niya yung isa kong pinsan, hindi ako)
Nilapitan ng pinsan si Bogart. Nga pala, may kasamang tatlo pang kalalakihan si Bogart. Anu ba yan, puro lalaki. Nakakabakla naman. Pero hindi ako nagpatalo sa mga makamundong urges ko. Nagpigil ako. (The last few sentences were just "Barbero talk", wag sana mabago ang tingin niyo kay Louis)
Bogart: "May problema kasi kami. Yung isa naming barkada binugbog. Hindi namin alam kung sino, reresbak sana kami. Alam niyo ba kung saan yung mga gang dito?"
Uga (yung pinsan kong tinawag na taba): "Ang alam ko sa may taas." (Sabay turo sa may malayung kanto)
Bogart (bumaling ang atensyon sa akin): "Teka brod, baka naman miyembro ka ng tau gamma." (sabay kapkap sa aking bulsa) "baka may dala ka jang patalim." (tiningnan pa yung braso ko kung may tatoo.)
Ako: "Huh?"
Prince (yung isa ko pang pinsan): "Naku hindi yan. Iskolar nga yan eh."
Bogart (tumutukoy kay Prince): "Baka ikaw may patalim ka. Tingin nga." (sabay kapkap)
Prince: "Wala, cell phone lang." (3310, yan pa ang uso noon)
Bogart: "O sige, pasamahan nalang kami papunta dun. Kahit ituro niyo lang kung saan."
Nanguna si Uga sa paglalakad. Medyo lumalayo na kami sa PC shop. Parang balisa yung ibang lalaking kasama ni Bogart. Nakatunganga lang na medyo kinakabahan. Tapos tumulo yung laway nung isa. Biru lang.
Anyway, medyo kinutuban na si Prince. Actually, sa simula pa lang may kutob na siyang modus operandi ito. Kaya nilagay niya ang kanyang cell phone sa bulsa ko at sinabing, "Kami na lang sasama. Iwan ka na lang dito".
Naiwan ako sa may sulok. Lumarga na ang dalawa kong pinsan plus yung binatang nakilala namin sa daan kasama ng mga lalaking kanina pa balisa.
Nagulat na lamang ako nang makita kong papalapit sa akin si Bogart. Hihingi ba ito ng goodbye kiss?
Bogart: "Brod, ingatan mo cell phone mo. Baka makuha yan." (Nakita pala niya si Prince nang ilagay nito sa bulsa ko ang telepono niya).
Hindi na ako naka-imik or nakakilos pa. Bigla niyang dinukot ang cell phone sa bulsa ko, kinuha ang sumbrero ko at ibinilot sa telepono, sabay saksak ng sumbrerong may telepono sa loob ng salawal ko.
Ang weird naman nun.
Makalipas ang ilang saglit ay bumalik na ang mga pinsan ko kasama ng mga alagad ni Bogart.
Bogart: "Salamat mga tol. Kami na bahala sa kanila. Wag niyong itaas mga kamay niyo! Uupakan namin kayo."
Hala? Anu yun?
Lumarga na ang Bogart Clan. Kami naman ay nagdecide nang umuwi na lamang.
Prince: "Andrew, (ako yun) yung phone ko?"
Ako: "Heto, ang weird nung lalaki, isinaksak ba naman sa brief ko?"
Paghugot ko sa nakabilot na sumbrero sa loob ng salawal ko ay nagulat na lamang kami sa aming nakita. Wala na doon ang cell phone. Wow magic! Ang tanga ko talaga.
Balak pa sanang habulin ni Prince sina Bogart ngunit pinigilan ko na siya. Baka kasi mapahamak pa siya. Umuwi kaming malungkot. Stupid me. Jerk.
Natrauma na tuloy ako sa mga taong hindi kilala na biglang lalapit sa akin.
Natuto na ako. Hindi na ako papayag na may ibang taong maglalagay ng cell phone na binilot ng sumbrero sa loob ng aking salawal. Never na. Obstruction of Privacy na yun.
3rd year high school ako. (As I remember) Niyaya ako ng dalawa kong pinsan na maglaro sa PC shop. Mga 6:30 ng gabi. Nagbihis agad ako ng shorts. I mean, nagpalit. Baka kasi isipin mo naka-brief lang ako.
Da Bar ang pangalan ng PC Shop. Actually, wala na siya ngayon. Buwag na. Pero pag dumadaan ako dun, nandoon pa rin yung sign. Siguro nalugi. Wala kasi masyadong customers. May nakita pa kaming isang binatang papunta rin dun. Sinabayan na namin. Hindi ko na maalala name niya. Rosalie ata. Or Amparo. Basta binatang mga 13 years old siguro. Ayan apat na kami. Uso pa man din noon ang Counter-strike. Kaya naman 2v2 na kami. Mga addict kami sa Counter. Kaya umabot ng 600 'tong grado ng salamin ko. Nerd-looking tuloy.
Papasok na sana kami sa Da Bar pero may tumawag sa isa kong pinsan. Pangalanan na lamang natin siyang Bogart. Kung ayaw niyo ng Bogart, Anna na lang. Sige Bogart na lang.
Bogart: "Psst, taba." (tinutukoy niya yung isa kong pinsan, hindi ako)
Nilapitan ng pinsan si Bogart. Nga pala, may kasamang tatlo pang kalalakihan si Bogart. Anu ba yan, puro lalaki. Nakakabakla naman. Pero hindi ako nagpatalo sa mga makamundong urges ko. Nagpigil ako. (The last few sentences were just "Barbero talk", wag sana mabago ang tingin niyo kay Louis)
Bogart: "May problema kasi kami. Yung isa naming barkada binugbog. Hindi namin alam kung sino, reresbak sana kami. Alam niyo ba kung saan yung mga gang dito?"
Uga (yung pinsan kong tinawag na taba): "Ang alam ko sa may taas." (Sabay turo sa may malayung kanto)
Bogart (bumaling ang atensyon sa akin): "Teka brod, baka naman miyembro ka ng tau gamma." (sabay kapkap sa aking bulsa) "baka may dala ka jang patalim." (tiningnan pa yung braso ko kung may tatoo.)
Ako: "Huh?"
Prince (yung isa ko pang pinsan): "Naku hindi yan. Iskolar nga yan eh."
Bogart (tumutukoy kay Prince): "Baka ikaw may patalim ka. Tingin nga." (sabay kapkap)
Prince: "Wala, cell phone lang." (3310, yan pa ang uso noon)
Bogart: "O sige, pasamahan nalang kami papunta dun. Kahit ituro niyo lang kung saan."
Nanguna si Uga sa paglalakad. Medyo lumalayo na kami sa PC shop. Parang balisa yung ibang lalaking kasama ni Bogart. Nakatunganga lang na medyo kinakabahan. Tapos tumulo yung laway nung isa. Biru lang.
Anyway, medyo kinutuban na si Prince. Actually, sa simula pa lang may kutob na siyang modus operandi ito. Kaya nilagay niya ang kanyang cell phone sa bulsa ko at sinabing, "Kami na lang sasama. Iwan ka na lang dito".
Naiwan ako sa may sulok. Lumarga na ang dalawa kong pinsan plus yung binatang nakilala namin sa daan kasama ng mga lalaking kanina pa balisa.
Nagulat na lamang ako nang makita kong papalapit sa akin si Bogart. Hihingi ba ito ng goodbye kiss?
Bogart: "Brod, ingatan mo cell phone mo. Baka makuha yan." (Nakita pala niya si Prince nang ilagay nito sa bulsa ko ang telepono niya).
Hindi na ako naka-imik or nakakilos pa. Bigla niyang dinukot ang cell phone sa bulsa ko, kinuha ang sumbrero ko at ibinilot sa telepono, sabay saksak ng sumbrerong may telepono sa loob ng salawal ko.
Ang weird naman nun.
Makalipas ang ilang saglit ay bumalik na ang mga pinsan ko kasama ng mga alagad ni Bogart.
Bogart: "Salamat mga tol. Kami na bahala sa kanila. Wag niyong itaas mga kamay niyo! Uupakan namin kayo."
Hala? Anu yun?
Lumarga na ang Bogart Clan. Kami naman ay nagdecide nang umuwi na lamang.
Prince: "Andrew, (ako yun) yung phone ko?"
Ako: "Heto, ang weird nung lalaki, isinaksak ba naman sa brief ko?"
Paghugot ko sa nakabilot na sumbrero sa loob ng salawal ko ay nagulat na lamang kami sa aming nakita. Wala na doon ang cell phone. Wow magic! Ang tanga ko talaga.
Balak pa sanang habulin ni Prince sina Bogart ngunit pinigilan ko na siya. Baka kasi mapahamak pa siya. Umuwi kaming malungkot. Stupid me. Jerk.
Natrauma na tuloy ako sa mga taong hindi kilala na biglang lalapit sa akin.
Natuto na ako. Hindi na ako papayag na may ibang taong maglalagay ng cell phone na binilot ng sumbrero sa loob ng aking salawal. Never na. Obstruction of Privacy na yun.
Subscribe to:
Posts (Atom)