Visit Me at: blog.louisdizon.com

Bisitahin ang Aking Personal Blog

2010-01-15T01:54:00.004+14:00

Kung kayo ay napadpad dito sa hindi malamang kadahilanan, malamang ay kayo ay naliligaw at nangangailangan kayo ng magtuturo sa inyo sa tamang landas. Tatlong taon na ata akong wala sa lugar na ito. Matatagpuan niyo ang aking tahanan sa:

LD | Ang Personal Blog ni Louis Dizon

28 - New Blog

2006-10-16T13:42:00.000+14:00

Louis Dizon's journal-journalan.

http://www.sliceoflouis.blogspot.com/

27 - Room Raider

2006-09-02T20:47:00.000+14:00

Here are a few things that I am planning to do with my "oh-so-messy-room". (hopefully within this week)
1. Have a new lay-out of property storage. In other words, cabinet revamp.
2. Change my study table. I need to get a smaller one. And with drawers and added spaces for my papers who reproduce exponentially everyday.
3. Put more divisions in my closet.
4. Remove clothes that I won't be wearing anymore.
5. Clean up the windows and the blinds.
6. Bakyum. Para matanggal ang mga alikabok na nakapagtaguyod na ata ng magandang kinabukasan sa kwarto ko.

26 - One Week to Go

2006-08-25T20:59:00.000+14:00

Labo naman pre. Grabe. Shoklaan na 'to.

Wala lang yun. Gusto ko lang ng "matinong intro". Anyway. Isang linggo na lang ang nalalabi, actually kulang-kulang 1 week na lang kung tutuusin. Cursor Month na. Sa mga walang idea kung anu itong pinagsasasabi ko, ang Cursor Month ay celebration ng birthday ng organization kung saan ako ay miyembro. Madaming activities na naka-line up.

But don't get me wrong, hindi ako excited or what. Actually gusto ko ngang itigil ang oras. Dahil nangangarag na kami sa pagmarket ng sponsors. (Sana mabasa 'to ng mga kumpanya tapos maawa sila at magpadala ng pera. O kaya kahit sinong mayamang indibidwal) Kakatapos lang ng External Affairs Meeting namin kanina. Naka-set na naman ang mga tasks. At nadadama na ang sense of urgency.

By next week sobrang mangungulit na kami ng mga companies. Sa totoo lang kapag hahawak ako ng telepono, nanlalambot ako. Simbigat ng barbel yung telepono. Nakanamputs, figure of speech ba itetch?

Well anyway, kailangan lang imaintain ang focus. 'Wag panghinaan ng loob. At magmukmok sa kubeta. Yun na lang ang mga susundin kong tips. Pero seryoso, dapat nagfofollow up na ako ngayon. Cge larga na ako, may trabaho pa.

26 - Jeff Hardy is Back in Flight

2006-08-23T18:25:00.000+14:00

He is back. And he is hungry. Jeff Hardy has made his return to RAW after three years of struggle due to drug dependency. Such an inspirational come back. He has fought his way back to the main league and he deserves to get another chance, another shot to reclaim his name, his reputation, and the respect of the wrestling fans.

Jeff Hardy is Back in Flight

25 - "ill conditioned" Productivity

2006-08-15T15:59:00.000+14:00

Bakit ba sa tuwing nag-aaral ako tsaka ako nakakatulog? Bakit hindi na lang kapag kumakain? bakit kailangan kapag nag-aaral pa? Tapos kapag wala naman akong ginagawa hindi naman ako nakakatulog. Exam na naman bukas sa ever-popular na CS 131 (sa blog ko). Ang sabi ko sa sarili ko, master the methods, eh mukhang minamaster ko ata ang art of sleeping while studying. Ditse.

Nahuhuli na rin ako sa CS 133. Dahil hindi ko na rin masyadong magrasp yung topics. Kailangan ng major revamp. Sa kwarto ko? Or sa sleeping habbits? O baka kailangan ko lang ng pills. Kiddin'. Pero hindi nga, sobrang ill-conditioned na ng productivity ko. Huwaaw, 131 term. Ginawang jargon?

Nagmumukha nang chain letter tong blog ko. Puro tungkol sa CS 131 chorvah ecklavu. Sige may class na ako. 10:00am na. Darating na si Prof Quiwa. 3rd exam topics na kasi yung dinidiscuss namin. Tomorrow ang second exam namin.

24 - Engineering Cup Basketball

2006-08-12T03:52:00.000+14:00

Magbabagsak na naman ako ng statistics sa entry ko. OK fine, bokya ang CS team sa basketball. Losing spree, walang panalo. Heart breaker pa yung last two games. Woosh! Actually three games lang nilaruan ko. Yung first two games at yung final game.

First game: Versus Mechanical Engineering. Grabe lakas ng line-up. Nandoon ang Cusror's own na si Imon. Kawawa yung freshies sa line up namin. Nabiktima ng gulang powers. Haha. Isang player din sa ME ang nakatawag ng pansin ko. Ang cute! Cute! Tabachingching! Haha. Parang bounching ball. Tumitilapon kami ni Fabs kapag bumabangga sa kanya. In fairness, lakas mag-rebound. Ang dami ring malalakas. May bagong promising player ang CS. Si CJ. From batangas. Hindi ata siya nag-apply sa Cursor.

Second Game: Triple M (Metallurgical, Materials and Minig, hindi ko lang alam ang arrangement) ang next victim namin.. este ang sumunod na bumiktima sa amin. Heto pang isang team na 'to, anlalaki din. May mga Engg var pa. Takte naman. Tambakols na naman. Garbage time. mga trenta ata ang laman nila. Nandoon pa yung Hans na pagkalaki-laki ng braso.

Hindi ako nakalaro sa games versus Industrial Engineering, EEE at Geodetic Engineering. Yung Civil Engineering game default kami. Actually may isang encounter kung san hindi handa ang team namin na maglaro dahil akala namin hindi na tuloy dahil umuulan. Hindi pumayag ang CE side. Nagkaroon pa ng palitan ng argumento. So sa pagkaka-alam ko. Talo kami.

Final Game: Versus Chemical Engineering. Actually sila ang first opponents namin pero dahil sa pabugso-bugsong ulan, napostpone ang mga games. Nauwi sa last game ang laban namin. Sa totoo lang hindi dapat ako kasali sa game na 'to. Pero pinutol yung laban sa unang enkwentro dahil sa ulan. Tinuloy ang laban the next day. 14 minutes na lang ang natitira sa game. We almost had the win. 6 points ang lamang namin sa last two minutes. Pero nakahabol ang ChE. OVERTIME. Naubusan na kami ng bala. Hindi pumapasok ang mga shots. Turnovers galore. I may sound anti-climatic pero I'll set it straight, the six point lead we tried to nurse almost at the end of the game went down to a 3 point defeat.

Sana umulan na lang ulit.

23 - Cursor Month Struggles

2006-08-07T18:15:00.000+14:00

Malapit na ang Cursor Month.Mga isang buwan na lang. Isa pa lang ang sponsor namin. At kukulangin pa yun para sa isang event. Malaki ang demands ng Arte compared sa ibang events ng Cursor Month. Kaya naman dapat nagkakayod na ako sa pagmamarket.

Pero feeling ko sobrang hina ko. Siyempre hindi maiaalis ang academic obstacles sa pagmamarket. Wala akong matinong marketing sched. Basta kung may free time sa dept, ayun, go. Pero usually kinakain pa ng paggawa ng assignments at pagreview.

Halos araw-araw may meetings sa hapon. Hindi naman actually, pero usually may ginagawa. Hindi ako makauwi nang maaga kasi marami pang duties sa department.

Sentiments na naman. Inaamin ko, puro ako sentimyento sa mga trabaho ko. Gusto ko lang sigurong ilabas. And after this, may lakas na naman ako para kumilos. Sa tuwing gumagawa naman ako ng sentiments dun lang naman ako mahina. Ewan ko ba.

Sige hindi na lang sentiments, magwiwish na lang ako.

Sana mabalanse ko ang oras ko sa pag-aaral. Sana masunod ko ang mga payo ni Cai about sa pagfofocus inaaral at sa pag-iwas sa distractions. Sana kapag nag-aaral ako sa gabi hindi ako makatulog sa lamesa. Sa bed dapat.

Pasalamat pa ako at wala pa akong thesis. Pero hindi nakakatuwa yun. Dapat may thesis na ako ngayon. Kung hindi lang ba ako nag-gago. My fault. Kaya naman dapat bumawi ako. Kailangan ko ng insomia pills. At enervon C. At siyempre ang ever popular extra joss-coffee tandem.

22 - 131 Sentiments Again

2006-08-01T23:13:00.000+14:00

Wala nang paliguy-ligoy... 27 over 100 ako sa Exam sa 131. First of four exams. Dapat ba akong matuwa at cancel the lowest ang sistema? Pero mukhang mahirap daw ang finals. Hindi naman ako genious para maka-100 dun. Siguro pag nag-aral ako ng todo makaka-50 ako. Haha. Ang baba na ata ng self-esteem ko. Ano bang dapat gawin? Siguro yung iba sa nagbabasa nito, iniisip, "eh kung tumigil ka na jan sa sentiments mo at mag-aral ka na lang para makabawi". Tama ganun na lang (again). Ay onga pala, sa August 7 na ang 1st MP namin. Wala pa akong alam tungkol dun. Hahabulin ko pa ang lessons. Nakaka-panic naman. Sana naman biyayaan kao ng kasipagan. Hindi na ako nadala. Tinatamad na naman ako. Tapos magpopost sa blog ng sentiments. Loco-loco ka pala eh. Ok.. sshhh na ako. Kailangan nang magseryoso. Gear up na.

131, tatlong numbers lang yan.. hindi ka sasaktan niyan.

21 - Change and Rearrange

2006-07-19T23:12:00.000+14:00

I can't have a smooth flow. I can't find the steady point. I always tend to go back to start. Refresh. Start with a clean sheet of paper. No continuous progress. Point zero. Again, and again, and again... According to John Maxwell, in his book, Be All That You Can Be, continuous changing and rearranging can help an individual develop his way of living. And I mean in all aspects of life. I have tried to follow that rule, but I kept on failing. Hmm, not actually. I guess I just tend to slack most of the time. Productivity comes when an individual is able grasp time in his hands, having control of every golden moments that is offered in front of him.

Change and rearrange, evolving patterns of life towards success.

20 - Most Gorgeous Man and Filipino Counterpart

2006-07-18T03:04:00.000+14:00

Mr. India was voted as the most gorgeous man on the planet today.

And his Filipino counterpart...

Hindi ako makahinga.

Tubig...

Please...

19 - Hell is Breaking Loose

2006-07-15T22:46:00.000+14:00

Nararamdaman ko na ang pagbuka ng lupa. Mainit sa baba. Mapula. Parang gusto akong lamunin. Unti-unti ko nang nararamdaman ang mga hell days, which will eventually lead to hell weeks, and of course hell months. 'Wag naman sanang hell academic year. Hindi ko na ata kakayanin yun.

Kinakapalan ko na ang balat ko. Dapat stressproof ang katawan ko. Pero tao lang ako. Tinatamaan din ng pagod. Alam ko hindi ako ang pinakabusy na tao sa mundo. Pero lahat tayo, may kanya-kanyang pinagkakaabalahan, kanya-kanyang problema.

Sa totoo lang, nagsisimula pa lang ang kalbaryo. Ang dami nang naka-line up sa work queue ko. Pati promise queues ko halos umaapaw na. Ang tendency tuloy ay nakakalimutan ko ang mga dapat gawin. Tulad ngayon, habang tinatype ko ang blog na ito, may mga bagay akong dapat na inaasikaso. kaso hindi ko lang talaga maalala. Kailangan ko pang gawing personal reminder si Cai. Pero siyempre hindi ko dapat gawin yun. Sabi niya, gumawa daw ako ng list. Hindi puro alarm sa cell phone. Tama siya. Kaya naman nagprint ako ng task list. Kaso ang problema hindi ko nga maalala yung mga gagawin ko. Haha! Kakabaliw naman. Pero in fairness nakabuo ako ng eight tasks for the day na hanggang ngayon ay isa pa lang ang nagagawa ko. Alas singko na ng hapon.

Isa pang problema sa akin yun. Nakasanayan kong magtrabaho sa gabi. kasi lagi akong umuuwi sa bahay ng late. Gabi na nakakapgsimula. So kahit weekend, bumibira lang ako nang husto kapag madilim na. Happy go luck pa pag nasisilayan pa ang liwanag sa labas. Dapat kong alisin yun sa sistema ko.

Kailangan ko atang mag-yoga. Breath, reflect, relax, chorvah, chenes. Kailangan ko ng rejuvination potion, or any invigorating auras. Wah! Baliw na ata ako. Sige, hanggang dito na lang muna. Magpapakain pa ako ng sisiw. Para naman mabawasan na mga gawain ko sa tasklist.

18 - Who's This Kid?

2006-07-15T04:50:00.000+14:00

Sino itong batang ito?
Hindi ako yan.. promise.
Kadiri yung hair niya.. curly.
Yuck. Taba ng face.
Sino ba yan?
Nakakahiya naman yan.
Hindi ako yan.

17 - War Isn't Over Yet

2006-07-15T04:22:00.000+14:00

Tuwang-tuwa ako nang mausog ang exam namin sa CS 131. Actually hindi pa talaga ako handa nung araw na yun. Ipinasa-Diyos ko na lang. Wahehe. Hindi naman masyado. Medyo geared-up naman ako for the "quiz", as my Prof calls it. Pero sobrang thankful talaga ako nang malaman kong hindi kami matutuloy. Nagkaroon ako ng pagkakataong makapaghanda pa nang mas mabuti para sa laban.

Pumatak ang sumunod na araw. Walang klase. Nakakatawa dahil hindi man lamang ako humawak ng notes sa 131. Hindi ako umusad. Kinabahan na naman ako, dahil baka kinabukasan ay ituloy na ang "quiz". (Hindi ko talaga matanggap na quiz siya, although three items lang daw siya.. huwaat!?)

Thank goodness. Next week pa ang "quiz", (quote and quote). Mabuhay ang mga tamad. Joke lang. Magsisipag na ako. Sisimulan ko sa pagwawalis ng bahay. Tapos, susundan ko ng kaunting pagtanggal ng alikabok sa mga abubot. Tapos susundan ko ng pagliligpit ng kama, at paghiga dito matapos ayusin. Tapos matutulog. Gigising at lalamon. Tapos gagawa ng walang kwentang blog tulad nito. Tapos sleep ulit. Sarap. Ayun. masipag na siguro ako sa lagay na iyon. Joke lang ulit. Promise magsisipag na ako. Paghahandaan ko nang mabuti ang naudlot na eksaminasyon. Cross my heart.

The rain kept falling.
The angry clouds continuously gave viscious smiles.
The strong breeze made huge impacts.
The War isn't over yet.
It hasn't even started.
Droplets of water came sliding down my unscathed blade.
I haven't even made a single slice nor dice.
The cutting edge is simply blood-free.

16 - The Battle

2006-07-12T02:08:00.000+14:00

Stressed, pressured, paranoia. What else? Our first exam is fast approaching. I'm not yet prepared. The war will begin but I haven't furnished my buckler and blade. My boots are too tight. My armor seems so heavy. Mr. Bed is singing kryptonite songs and it seems like I'm losing grip, ready to fall into pieces. Last night, I picked up my axe; I swung it several times, hit a few obstacles but eventually gave up. I lost a lot of blood. My sweat is flowing like crazy. Mr. ZZZ won again. I gave up. Today is a new day. The battle field is clear, ready to get messed up again. I packed myself with caffeine, my crosshair is ready to point. Locked and loaded. War paint all over my face. One grueling night of madness, I'm ready for it. Tomorrow shall rise, and so am I. I won't back down. I'll step up to the plate. I shall raise my flag up high.

Laban kung laban!

Manny! Manny! Manny!

15 - Marketing Career

2006-06-27T05:00:00.000+14:00

Org events are fast approaching. Deadlines. Funds. Phone calls. Fax tones. I must mingle with these stuff for the rest of my academic year. Honestly, it's fun, but on the rear side, it's tough.

Pick up a stone and throw it to my face.
Smash me using Goliath's mace.
You can do whatever you want, just give me sponsorship grace.

Goodluck Mr. VP.

14 - Feather Schedule

2006-06-23T20:15:00.000+14:00

I love this sem. Magaan ang schedule ko. 6 units (2 classes) bawat araw. Sa Wednesday may 3 units. I could have asked for a 4-day schedule pero kuntento na ako. At least I can find time for my External Affairs chorvah chenezzes (takte..nakakabakla naman yung word). Hindi rin masyadong pressured and I can easily keep track of my daily activities.

13 - Movie Eval on Poseidon

2006-06-23T13:22:00.000+14:00

Mga isang buwan na ata ang lumipas nang mapanood ko ang Poseidon. I was expecting a love story (sadly), but for good’s sake pampatalon ng puso pala ang movie. Hindi naman sa talagang nadala ako sa action-slash-suspense-adventure theme ng palabas. Pero mas nangibabaw ang nasabing kategorya kaysa sa “love theme”. Mabuti naman. Medyo bumenta na kasi ang love story sa isang bangkang malaki. Sa pagkakaalala ko dalawang VHS tapes pa ang kinailangan sa palabas na yun, katumbas ay tatlong CD’s.

Bilib ako dun sa isang character na gumanap sa role ng magaling sa aksyunan. Marami siyang naitulong sa kahabaan ng adventure.

Cool ang effects, though hindi naman karamihan. At least hindi siya katawa tawa or hindi halatang gawa-gawa lamang. Mahirap din bumuo ng pelikulang tulad nito. Matrabaho.

Kung ang plot at pagkakalahad ng kwento ang pagtutuunan ng pansin, medyo predictable ang simula. Lalun-lalu na ang pamamaraan kung saan pinagsama-sama ang mga lead characters. At least hindi namatay ang lahat tulad ng nangyari sa Dawn of the Dead. May survivors.

Natapos ang pelikula sa scene kung saan nagdatingan na ang mga rescuers. Saktong panahon kung kailan nakalabas ng barko ang mga bida. Nakahanap pa sila ng inflatable raft kung saan kasya silang lahat. How sweet.

Oh well. I’m giving it a 70%.

12 - Half-life (Best PC Game Ever - PC Gamer)

2006-06-20T21:25:00.000+14:00

Have you played Half-life?

The main character of this highly-featured game is Gordon Freeman. A field scientist of the Black Mesa Research Facility. The research center consists of a large group of scientists dealing with anomalous materials. They successfully made a portal connecting our world to Planet Xen, a low gravity planet that's made up of floating rocks and other debris. Home of the aliens.

The whole flow of the game focuses on freeman's struggle for survival inside the wrecked Black Mesa Research Facility. Some of his ventures include crawling through vents, climbing steel ladders, avoiding toxic materials, beating up alien asses, and banging with the troops sent out by the government to kill him.

One exciting feature of Half-life is the way its levels are laid. You just don't sit back and pile up your alien kills. The whole game is filled with puzzles that will make your head spin. But don't worry, go to www.planethalflife.com for level walkthroughs. But I suggest you to try to figure out the puzzles on your own. Brain exercise.

Another thing, while in the game, you may communicate with the other scientists and the security guards for clues. Or perhaps you could use them as bullet catchers, just order them to follow you.

Half-life has two major mods. These mods focus on two different character point of views, both in the same situation as with the original one. These are bought as separate game items.
1. Opposing Force - You are Col. Shepard, one of the government troops sent out to kill Freeman. Best weaponry. Of course! You are a soldier in this mod.
2. Blue Shift - You are Barney Calhoun, the lovable security guard of the Black Mesa facility. Shortest of the three. Weakest ending, but full of puzzles.
These two mods give as much excitement as the original game, but totally different plots and levels.

I suggest you grab a copy of Half-life (plus the mods). And after you are done playing the game(s), check the new and improved Half-life 2. Out in stores now.

11 - Randoms in a Blackhole Two

2006-06-20T21:09:00.000+14:00

I know there is a scientific explanation for this, but I just want to ask this stupid question:
Why can't we grow pimples on our tongues? Hmm.. perhaps one reason is that astringents are poisonous. Who cares?

Why is it that when we close our eyes, black is the dominant color we see. I hope someone invents a light bulb that can be attached underneath our eyelids.

Speaking of inventions. What is the best invention ever made?
The telephone? Is it the television? Or perhaps the computer? How about blogs? Or tissue papers? Can't you imagine? Almost everything around us are just plain inventions! Almost every stuff we use. Every stuff people nowadays desire the most. (cars, cellphones, laptops) Can't they set their eyes on the natural things?

Girl talking to her mom: "Mama, can you give me water as my birthday present? Or air maybe..." (sounds good eh? nah...)

Who invented the word "invention"? How is he or she able to determine that a certain invention is called an invention? Let me invent an answer for you. "You are full of crap!"

THE END

10 - Internet Junkie

2006-06-20T20:37:00.000+14:00

Here are some of the sites that I visit almost everyday:
1. blogger.com - I update my blog, though I don't post everyday.
2. download.com - Download junkie too. But after experiencing fatal crashes due to Registry Mechanic, my download frequency decreased.
3. wwe.com - Busy sched, no time to watch. I just check updates and news here.
4. INQ7.net - News.
5. pinkurinal.blogspot.com - My girlfriend's blog.
6. w3schools.com - for programming and design tutorials.

I intend to search for more fat sites. Can you hand me some?

9 - Libre Article

2006-06-20T15:50:00.000+14:00

Here's an article that I got from Libre, I thought It was some sort of a groundbreaking news, but hell, no:

Si Vanessa, first-time mother pero lima agad ang anak niya. Nang malaman niyang lima ang magiging anak niya, maaga siyang dinala sa ospital upang paghandaan ang delikadong operasyon. Sa kabutihang palad, naisilang nang maayos at walang kumplikasyon ang mga bata. Ngayon panay malulusog sila at sa piling ng kanilang ina.

Ang limang sanggol, na binansagang "First Five", ay patuloy na inoobserbahan sa kabila ng kanilang mabuting kalagayan. Hindi pa rin makalimutan ng ina ang mahigit isang araw na paghihirap sa panganganak. Pero, kahit anong hirap ang dinaan ng pagsilang ng mga bata, mas mahihirapan si Vanessa sa paglaki nila. Balang araw, sabay-sabay silang papasok sa iskwela at sabay-sabay din ang lahat ng gastos.

Buti na lang, may maaasahang tulong kaibigan mula sa Personal Loan ng HSBC.

Kahit ilan ang pinapaaral, kaya sa Personal Loan ng HSBC. Tuwing enrollment, 'di lang kasi tuition ang kailangang bayaran. May uniforms, textbooks, notebooks, at kung anu-ano pang kailangang bilhin. Lahat ng ito kayang-kaya dahil makakahiram ka ng mula Php30,000 hanggang Php500,000. Makukuha mo pa ito sa presyong kaibigan dahil 1.32% lang ang add-on interest rate nito.

May dagdag pang tulong kaibigan ang Personal Loan dahil walang kailangang collatera. At sa bilis ng pag-process nito, maaaring ma-approve ang loan mo sa loob lang ng limang araw. Lumapit lang sa pinakamalapit na HSBC branch at i-submit ang application form at mga document requirements.

Pagdating sa tuition, o sa anumang pinapangarap mo, kumuha ka ng tulong kaibigan sa presyong kaibigan - mag Personal Loan mula sa HSBC.

Para sa karagdagang impormasyon sa Personal Loan, tumawag na sa (02) 840-0990.

8 - Kamuning Incident

2006-06-20T03:20:00.000+14:00

Grabe. Ang bobo ko talaga.

3rd year high school ako. (As I remember) Niyaya ako ng dalawa kong pinsan na maglaro sa PC shop. Mga 6:30 ng gabi. Nagbihis agad ako ng shorts. I mean, nagpalit. Baka kasi isipin mo naka-brief lang ako.

Da Bar ang pangalan ng PC Shop. Actually, wala na siya ngayon. Buwag na. Pero pag dumadaan ako dun, nandoon pa rin yung sign. Siguro nalugi. Wala kasi masyadong customers. May nakita pa kaming isang binatang papunta rin dun. Sinabayan na namin. Hindi ko na maalala name niya. Rosalie ata. Or Amparo. Basta binatang mga 13 years old siguro. Ayan apat na kami. Uso pa man din noon ang Counter-strike. Kaya naman 2v2 na kami. Mga addict kami sa Counter. Kaya umabot ng 600 'tong grado ng salamin ko. Nerd-looking tuloy.

Papasok na sana kami sa Da Bar pero may tumawag sa isa kong pinsan. Pangalanan na lamang natin siyang Bogart. Kung ayaw niyo ng Bogart, Anna na lang. Sige Bogart na lang.

Bogart: "Psst, taba." (tinutukoy niya yung isa kong pinsan, hindi ako)

Nilapitan ng pinsan si Bogart. Nga pala, may kasamang tatlo pang kalalakihan si Bogart. Anu ba yan, puro lalaki. Nakakabakla naman. Pero hindi ako nagpatalo sa mga makamundong urges ko. Nagpigil ako. (The last few sentences were just "Barbero talk", wag sana mabago ang tingin niyo kay Louis)

Bogart: "May problema kasi kami. Yung isa naming barkada binugbog. Hindi namin alam kung sino, reresbak sana kami. Alam niyo ba kung saan yung mga gang dito?"

Uga (yung pinsan kong tinawag na taba): "Ang alam ko sa may taas." (Sabay turo sa may malayung kanto)

Bogart (bumaling ang atensyon sa akin): "Teka brod, baka naman miyembro ka ng tau gamma." (sabay kapkap sa aking bulsa) "baka may dala ka jang patalim." (tiningnan pa yung braso ko kung may tatoo.)

Ako: "Huh?"

Prince (yung isa ko pang pinsan): "Naku hindi yan. Iskolar nga yan eh."

Bogart (tumutukoy kay Prince): "Baka ikaw may patalim ka. Tingin nga." (sabay kapkap)

Prince: "Wala, cell phone lang." (3310, yan pa ang uso noon)

Bogart: "O sige, pasamahan nalang kami papunta dun. Kahit ituro niyo lang kung saan."

Nanguna si Uga sa paglalakad. Medyo lumalayo na kami sa PC shop. Parang balisa yung ibang lalaking kasama ni Bogart. Nakatunganga lang na medyo kinakabahan. Tapos tumulo yung laway nung isa. Biru lang.

Anyway, medyo kinutuban na si Prince. Actually, sa simula pa lang may kutob na siyang modus operandi ito. Kaya nilagay niya ang kanyang cell phone sa bulsa ko at sinabing, "Kami na lang sasama. Iwan ka na lang dito".

Naiwan ako sa may sulok. Lumarga na ang dalawa kong pinsan plus yung binatang nakilala namin sa daan kasama ng mga lalaking kanina pa balisa.

Nagulat na lamang ako nang makita kong papalapit sa akin si Bogart. Hihingi ba ito ng goodbye kiss?

Bogart: "Brod, ingatan mo cell phone mo. Baka makuha yan." (Nakita pala niya si Prince nang ilagay nito sa bulsa ko ang telepono niya).

Hindi na ako naka-imik or nakakilos pa. Bigla niyang dinukot ang cell phone sa bulsa ko, kinuha ang sumbrero ko at ibinilot sa telepono, sabay saksak ng sumbrerong may telepono sa loob ng salawal ko.

Ang weird naman nun.

Makalipas ang ilang saglit ay bumalik na ang mga pinsan ko kasama ng mga alagad ni Bogart.

Bogart: "Salamat mga tol. Kami na bahala sa kanila. Wag niyong itaas mga kamay niyo! Uupakan namin kayo."

Hala? Anu yun?

Lumarga na ang Bogart Clan. Kami naman ay nagdecide nang umuwi na lamang.

Prince: "Andrew, (ako yun) yung phone ko?"

Ako: "Heto, ang weird nung lalaki, isinaksak ba naman sa brief ko?"

Paghugot ko sa nakabilot na sumbrero sa loob ng salawal ko ay nagulat na lamang kami sa aming nakita. Wala na doon ang cell phone. Wow magic! Ang tanga ko talaga.

Balak pa sanang habulin ni Prince sina Bogart ngunit pinigilan ko na siya. Baka kasi mapahamak pa siya. Umuwi kaming malungkot. Stupid me. Jerk.

Natrauma na tuloy ako sa mga taong hindi kilala na biglang lalapit sa akin.

Natuto na ako. Hindi na ako papayag na may ibang taong maglalagay ng cell phone na binilot ng sumbrero sa loob ng aking salawal. Never na. Obstruction of Privacy na yun.

7 - Randoms in a Blackhole One

2006-05-23T10:39:00.000+14:00

Writing was never a part of my menu. I'm not a man of lustrous wordings. I’m just a mere, practical dude who often ignores the beauty of a pen and a paper.

I am a person who throws aside the wonders brought to life by the leaves of a book. Damn, how I wish I could just breeze through a thick novel in a snap. Or perhaps scribble for a while without noticing that I have already formed a piece ready to be published.

Random thoughts. Cure for the sickness caused by boredom.

70,000. What’s in that number? Why do we have to pass through the number 70,000 before reaching 70,001? Is there a law stated from above that we should cross the 70,000 mark before settling for 70,001? None! Nonthin’. Zero.

What if our feet are made of rollers/wheels? Will the word “step” exist? Or “run”?
“Hey, I’m sorry, wasn’t able to catch the guy, he rolls fast.”
“PE teacher: Our lesson for today is rolling.”
“Roll for your lives! Godzilla is coming!”

What is the first thing you’re going to do when you find out that your eyes are gone?
I’ll sleep.

6 - Stomach Aches

2006-05-22T09:26:00.000+14:00

My stomach/intestines/digestive system won't let me sleep. This creepy feeling kept buggin' me for almost 12 hours straight. Stupid me. Until now, I haven't taken in a single dosage of Imodium or Diatabs (paki-forward na lang yung sponsorship fee ko sa account number: 53301473588). I want to open up my intestines and beat the living hell out of them. Or my stomach maybe? Or perhaps an ass kickin' on my ass? Hmm. Let me think about it.

Pero ngayon OK na ako. Peace tayo digestive tract. Nagbibiro lang ako, wag kayo magagalit.

5 - Some Stuff

2006-05-17T10:20:00.001+14:00

1. Optical Mouse - Ang olats na ng mouse ko dito. Wala pang scroller.
2. RAM (256mb or 512mb) - Mabagal PC ko. Kakalagay ko lang ng 256mb. Balak ko pang dagdagan.
3. Video Card - Sa ngayon hindi pa naman siya nauulit. Pero a few weeks ago nagcracrash yung video ko. Basta. Sumasabog yung kulay. Nagkakaroon ng lines. Kadiri.
4. Bigger Monitor - Mas feel ko ang mas malaking monitor. 14/15" lang ata tong sa akin.
5. 80 Gigs hard disk - Bigger capacity, more download files.
6. Flash disk (1 Gig) - Wahehe. Hindi nakuntento sa 128 mb na flash disk.
7. New flip-flops - Tag-ulan na.
8. Matibay na payong - Nasira na naman payong ko kahapon. Nilipad ng hangin.
9. Bagong cell phone housing - For a different look and feel.
10. 3D Accelerator - I really don't need this that much pero astig ang gaming kapag meron nito.
11. A new pair of jeans -Wala lang. Sawa na ko sa kurduroys ko. Pero hindi ko pa balak gawing rummage yun para sa FOPC.
12. Floral shorts - Yung malambot at masarap himasin.
13. New wrist watch -Yung manipis lang. Tsaka yung hindi bumabaho kapag napawisan. Hindi amoy bakal.

4 - Frustrated Artist

2006-05-05T19:05:00.000+14:00

Senior kinder ako nang matanggap ko ang kauna-unahan kong award sa school.
Best in Art.

Naks. Napaka-academic ng award ko. Pero in fairness nung time na yun ko natuklasan na may skills pala ako sa pagdrawing at paggamit ng Crayola.
Sinanay ko ang aking sarili sa pamamagitan ng pag-color ng mga pictures sa textbooks namin. Favorite ko pa yung style na dark yung sides/outline ng figure tapos light lang sa gitna. Oh diba, kinder pa lang may lighting effects nang nalalaman. Ang taray.

Pagsapit ng Grade 1, tinanong ako ng teacher ko kung bakit hindi ako sumali sa Art Club. Eh ang husay ko daw sa Art. Sports Club kasi pinatos ko noon. Hindi ako mayabang.

So mula Grade 2 hanggang 5, Art Club ako.

Nga pala, Student Council Club ako nung Grade 6. Tumakbo kasi akong Auditor. Wala naman akong itinulong sa pag-unlad ng mga elementary students. Tuloy-tuloy akong nakalikom ng Art award hanggang Grade 5. Hindi ako mayabang.
Napakasaklap dahil kung kailan graduating na ako, doon pa ako walang Art award. Ang babaw noh? Naiiyak na ako. Ayan tumulo na.

(Teka, kuha lang ako ng tissue, hapdi ng mata ko.)

Anyway, nagsisi nga pala yung art teacher ko dahil binabaan niya ang grade ko sa art. Ako kasi yung isinabak sa National Sci-Art Comnpetition. Hindi ako mayabang. ½ illustration board. Oil pastel ang medium. Pero pwedeng gumamit ng indigenous materials. Binigyan ata kami ng mga dalawang linggo para gawin yun. Nagpatulong pa ako sa Ate ko. Garapalan.

Gumamit ako ng tela, ng tela at tsaka ng tela ng damit bilang indigenous materials. Astig.

Nagtravel pa kami ni Papa papuntang Manila (taga QC ako) para isubmit ang entry ko. Talo ako. End of topic.

Lalong nahubog ang aking galing at talento sa pagguhit at pagkulay nang tumuntong ako sa high school. Hindi ako mayabang. Promise. Marami akong sinalihang mga patimpalak. Ilan sa kanila ay napanalunan ko.

Bininyagan pa akong miyembro ng Art Wizards Trinity. Ilan kaya kami dun? Tatlo ata kami (pakibasa ulit yung word na trinity). Ayun. Nasubukan ko na ring sumabak sa inter-division competition. Inter-district din ata. Ginanap pa yun sa Quezon City Circle. Sa ilalim ng araw kami gumawa. Mainit, pero masaya naman. Talo ako. End of topic.

Bago magkolehiyo, sumagi sa isipan ko na i-take-up ang Fine Arts bilang kurso. Pero hindi ko ginawa. Pakiramdam ko, hindi ako nababagay sa kurso. Kaya tinake-up ko ang Computer Science. I found a new home.

3 years na akong nag-aaral ng Comsci sa UP Diliman.

Wala nang art competitions.

Hindi na rin uso ang art award kapag college ka na.

Sobrang bihira pa sa bihara na akong makahawak ng oil pastel. At sa tuwing ilalabas ko ang aking sketchpad at lapis, madidismaya lang ako. Hindi ako makakatapos. Tatamarin na lamang bigla.

Ang dami kong pinag-mayabang sa entry na ‘to.

Wala namang maipagmamalaki.

Sketchpad. Pencil. Oil pastel.

3 - Mga Bolpen na Buhay

2006-04-26T19:38:00.000+14:00

Kung may bagay na makapagsasabing ako ay isang wirdong nilalang, bolpen ang makakasagot niyan. Hindi ko na matandaan kung kailan ako nagsimula. Pero malamang grade 1 yun. "Paaway" ang tawag ko sa mga munting panulat na aking ginagamit. Kung itratranslate sa Ingles, "Fighting Ballpens". Actually, hindi na sila matatawag na panulat. Lahat ng bahagi sa roster ng Paaway ko ay pawang mga kalbo na sa tinta. Hindi na makasulat. Wala nang silbi sa mundo ng mga panulat.

Bakit Paaway? Simple lang. Dahil pinag-aaway ko sila. Pinaglalaban. Ngunit hindi ganung kadali yun. Sa tuwing pinaglalaruan ko ang aking mga Paaway, hindi ko nasisilayan ang mga naghahampasan kong bolpen. Sa halip ay naglalakbay ako sa mundo ng imahinasyon. Madali akong bumuo ng mga pangyayari sa pamamagitan ng imahinasyon. Nakakabuo ako ng iba't ibang uri ng sitwasyon at naisasabuhay ko ang mga paborito kong anime heroes (7-14 taong gulang ako) at ang mga napapanood kong wrestlers sa WWE (15-kasalukuyang gulang). Sa pamamagitan ng pagkumapas ng aking Paaway, nagagawa kong lumikha ng iba't ibang uri ng pakikipaglaban.

Halimbawa, maglalabas ng bolang enerhiya si Eugene at ititira niya ito kay Son Goku. O 'di kaya'y magkakaroon ng six-way elimination match for the World Heavyweight Championship sina Benoit, Triple H, Kane, Big Show, Angle at si Funaki. Ganoon lang kadali. May isang malaking mundo na ako.

Kaso iniisip ko, hindi kaya ako mabaliw nito? O kaya'y kakagamit ko ng aking utak ay mapatid ang isang ugat nito at habambuhay na akong gugulay-gulay? Nakakatakot pero hindi ko na lang iniisip ang ganun. Ipipikit ko na lang ang mata ko tapos matutulog. Pero seryoso, may mga times na nagkakaroon ako ng head aches pagkatapos kong mag-Paaway. Oh please wag naman sana akong mawalay sa mundo ng katinuan. Wahhh huh?? Arr!?? Hihi! Huhu!?

Tinatayang 3 months ago, itinago ko na ang aking mga bolpens sa kaloob-looban ng aking cabinet. Ayokong itapon dahil naging malaki na ang bahagi nila sa buhay ko. Ilang beses ko na ring binalik-balikan ang bisyong ito. Hindi nagtagumpay ang pagtatapal ng masking tape sa takip ng Dunkin-Donuts Kazaam tin can ko na siyang nagsisilbing lalagyan.

Oh well, ang bisyo nga naman, mahirap bitiwan. Mahirap pakawalan. Life time bisyo na ba ito? Darating ba sa puntong isa na akong kagalang-galang at respetadong pangalan sa lipunan, may butihing pamilya at mga nagsisilusugang mga apo, ngunit regular na nagkukulong sa kwarto at paglalabanin ang mga bulok nang mga bolpens (by that time)? Nakakatakot. Baka may tumor na ako sa utak nun.

Wala bang gamot para dito?

Flashback: Sisilip ang yumao ko nang lolo sa bintana ng aming bahay, makikita akong naglalaro ng Paaway at sasabihing, "Oh, nagmamagic ka na naman..."

2 - Wrestler ka ba?

2006-04-25T08:30:00.000+14:00

Sino si John Cena?
'Di ba yun yung hiphop na malaki ang katawan na wrestler?
Aba oo nga. Gustung gusto yun ng pinsan kong 8 years old na babae.
Akalain mo bang sikat na sikat siya sa mga jologs dito?
'Di nga?
Ewan ko ba. Ako kasi hindi ako mahilig sa ganyan.
Niloloko lang nila tayo sabi nga ng tatay ko.
Sa tuwing napapanood ko yan, bibirit na ang ama ko ng "Asus! Hindi naman tumama yung suntok!" na may kasamang ngiting pangungutya.
'Pag pinapanood ko sa TV ang daming nababaliw na tao. Andaming nanonood sa arena.
Nalungkot na rin ako nang mamatay yung isang favorite ko.
Affected.
Gawin daw bang YM status yung "RIP Eddie Guerrero"?
Baliw.
Masaya ka ba? Sa isang linggo, 4 na oras ang nawawala sa'yo dahil sa panonood.
Tapos minsan lampas pa kapag pinapanood mo yung replays.
Wala kang patawad.
Nakakatawa dahil nasa Firefox bookmarks toolbar mo yung WWE website.
Eh ano naman sa'yo?
Eh ano naman sa akin?
Teka, lapit na alas sais, buksan ko na TV.

1 - OC

2006-04-24T09:10:00.000+14:00

I am an OC.
I want things to be clean.
I want schedules to be organized.
I want plans and activities to be systematic.
Neat.
Clean.
Refined.
Pure and simple.
Always fresh and proper.
Fixed and laid well.